ἠμύω,aor. ἤμυσα(v. infr.):pf. part. ἠμυκώςSch. Nic. Th. 626 ; cf.ὑπ-εμνήμυκε:— Ep. Verb,
A. bow down, sink, Hom. , only in Il. , ἑτέρως' ἤμυσε κάρη πήληκι βαρυνθέν
8.308
;ἤμυσε καρήατι, of a horse, 19.405 ; of a corn-field, ἐπί τ' ἠμύει ἀσταχύεσσιν
2.148
: metaph., of cities,totter, fall,τῶ κε τάχ' ἠμύσειε πόλις Πριάμοιο ἄνακτοςib. 373 ; rare in Trag., χρόνῳ δ' . . ἤμυσε στέγος
S. Fr. 864
; later, simply,fall, perish, οὔνομα δ' οὐκ ἤμυσε Λεωνίδου
AP 7.715
( Leon. ).
II. trans.,cause to fall, ruin, πόλιν
Musae. Fr. 22
. (In Hom.
ῠinpres.,ῡinaor. 1; butῡinpres.
κατ-ημύουσιν