Ἡρακλεώτης,ου,ὁ,
A. a man of Heraclea, Arist. Pol. 1327b14 , IG 22.1271 (-ειώτηςib. 12.145 ):—Adj. Ἡρακλεωτικός,ή,όν,of Heraclea, Arist. HA 525b5 ; ἅμμα
Heracl.
ap. Orib. 48.8.1 ; [καρύα] Thphr. HP 1.10.6 , 3.6.5 , cf. Zopyr. ap. Orib. 14.50.2 ; ἀμύγδαλα
Diocl.Fr. 126
; ὀρίγανος -κή
Philum. Ven. 16.9
; butσκύφος Ἡρακλεωτικόςis said to derive its name directly fromHeracles, Ath. 11.500a :—fem. alsoἩρακλειτ-ῶτις
Thphr. HP 3.3.8 , al.