θάλεια[θᾰ],ἡ ,
A. rich, plentiful,: in Ep. always of banquets, θεῶν ἐν δαιτὶ θαλείῃ
Od. 8.76
, Hes. Op. 742 ; θεοῦ ἐς δαῖτα θάλειαν
Od. 3.420
, cf. 8.99 , Il. 7.475 ; so later, Pherecr. 152 ;πίνειν ἐν δαιτὶ θ. Hermipp. 82.11 ; θ. ἑορτὴν ἀγάγωμεν
Anacr. 54
; Δαὶς θ., πρεσβίστη θεῶν
S. Fr. 605
;μοῖραν θάλειαν a goodlyportion, Pi. N. 10.53 ;θ. ἥβα bloom of youth, B. 3.89 ; withoutδαίς, dub. cj. forθαλάσσηςin Alex. Aet. 3.15 : in form and accent (cf.ἐλάχεια, λίγειαand Eust. 742.36 ) a fem.Adj., as if fromθαλύς: masc. θαλείοις στέφεσιν
Emp. 112.6
.
II. asSubst., = θαλία
1 , in pl., Pl. R. 573d (nisi hoc legend.).
2.