θαμβ-έω,
A. to be astounded, οἱ δὲ ἰδόντες θάμβησαν
Il. 8.77
, cf. B. 5.84 ; οἱ δ' ἀνὰ θυμὸν ἐθάμβεον
Od. 4.638
, etc.; καὐτὸς τεθάμβηκ'
S. Ant. 1246
; ἐθάμβησεν δὲ πᾶς . . ὅμιλος
E. Ion 1205
.
2. c. acc.,to be astonished at, θάμβησαν δ' ὄρνιθας
Od. 2.155
, cf. 16.178 ; τὸν ἐθάμβεον Ἄρτεμίς τε καὶ Ἀθάνα
Pi. N. 3.50
; τέρας δ' ἐθάμβουν
A. Supp. 570
(lyr.): in late Prose, Plu. Aem. 34 .