θάνᾰτος[θᾰ],ὁ,(θνῄσκω)
A. death, whether natural or violent, Hom. , etc.;τῶν ὑπαλευάμενος θάνατον the death threatenedby them, Od. 15.275 ; ὣς θάνον οἰκτίστῳ θανάτῳ
11.412
;θάνατόνδε to death, Il. 16.693 , 22.297 ;θανάτου τέλος, μοῖρα, A. Th. 906 (lyr.), Pers. 917 (anap.), etc.;θανάτου πέρι καὶ ζωᾶςfor life anddeath, Pi. N. 9.29 ; θ. ἢ βίον φέρει
S. Aj. 802
; θάνατος μὲν τάδ' ἀκούειν
Id. OC 529
; θανάτῳ ἴσον πάθος
Id. Aj. 215
; ἐν ἀγχόναις θάνατον λαβεῖν
E. Hel. 201
;πόλεώς ἐστι θ., ἀνάστατον γενέσθαιit is itsdeath, Lycurg. 61 ;γῆρας ζῶν θ. Secund. Sent. 12 ;θάνατον ἀποθνῄσκειν, τελευτᾶν, Plu. Crass. 25 , D.H. 4.76 .
2. in Law,death-penalty,θάνατον καταγνῶναί τινοςto passsentence of deathon one, Th. 3.81 ;θανάτου δίκῃ κρίνεσθαιib. 57 ; θανάτου κρίνειν