θεήλ-ᾰτος,ον, (ἐλαύνω)
A. driven by a god, θεηλάτου βοὸς δίκην
A. Ag. 1297
; θ. δαίμονες
Plu. 2.830f
.
II. sentorcaused by a god, of things evil in themselves or in their consequences, φθορή
Hdt. 7.18
;ἔργον, πρᾶγμα, μάντευμα, S. Ant. 278 , OT 255 , 992 ; νόσους δ' ἀνάγκη τὰς θ. φέρειν
Id. Fr. 680
;ἔκ τινος θεηλάτουfrom somedestiny, E. Ion 1392 .
III. built for the gods,ἕδραιib. 1306 .