θῠγάτηρ[ᾰ],ἡ , gen.θυγᾰτέρος
contr.
θυγατρός; dat.θυγᾰτέρι, θυγατρί; acc.θυγᾰτέρα
Ep.
A.
θύγατρα
Il. 1.13
; voc.θύγᾰτερ: nom. pl.θυγατέρες, Ep. and lyr. θύγατρες
9.144
, Sapph. Supp. 20a . 16 : gen. pl. -τέρων
IG 22.832.19
, Pl. R. 461c , poet.-τρῶν: dat. pl.-τράσι
Ep.
-τέρεσσι
Il. 15.197
; both sets of forms are found in poetry,θυγατρός, -τρί, -τράσιare used in Prose:—daughter, Il. 9.148 , 290 , Od. 4.4 , etc.;θύγατρες ἵππων, of mules, Simon. 7 ;θ. ταύρων, of bees, Philo Tars. ap. Gal. 13.269 : metaph.,Μοισᾶν θυγατέρες, of Odes, Pi. N. 4.3 ;πλάστιγξ ἡ χαλκοῦ θ. Critias 1.9D. ;θ. Σειληνοῦ, of the vine, Jul. Caes. 25 ;ψήφου συμβολικῆς θ., of aλάγυνος, AP 6.248 (Marc. Arg.); of villages dependent on a city, LXX Jd. 1.27 , 1 Ma. 5.8 .