θῠ-ηλή,ἡ, (θύω)
A. part of a victim offered in burntsacrifice, usu. in pl., ὁ δ' ἐν πυρὶ βάλλε θυηλάς
Il. 9.220
, cf. Philoch. 172 , Nic. Fr. 62 , Ath. 13.566a : generally,sacrifice, ἄνευ θυηλῶν
Ar. Av. 1520
; θυηλαὶ ἀναίμακτοι
AP 6.324.3
( Leon.
Alex. );θυσίαι καὶ θ. D.S. 3.62 , Porph. Abst. 2.59 : metaph.,θυηλὴ Ἄρεος an offeringto Ares, i.e. the blood of the slain, S. El. 1423 ;ἄτης θυηλαίcj. Herm. forθύελλαι, A. Ag. 819 ; cf.θυάλημα, θύλημα.