θῠό-εις,εσσα,εν, (θύος)
A. laden with incense, fragrant, νέφος
Il. 15.153
; epith. of Eleusis, h.Cer. 97 , 318 ;ἄστεος ὀμφαλός, of an altar, Pi. Fr. 75.3 ; βωμός
Id. Pae. 3.8
, E. Tr. 1061 (lyr.); Ἀστερίη
Call. Del. 300
; ἀνάκτορον
AP 6.277
( Damag. ).