θύος[ῠ],εος,τό,(θύωA)
A. burnt sacrifice, A. Ag. 1409 ; θύος ὅττι πάχιστον
Call. Aet.Oxy. 2079.23
: but usu. in pl., σὺν θυέεσσι
Il. 6.270
, cf. 9.499 ; σπονδῇσι θύεσσί τε ἱλάσκεσθαι
Hes. Op. 338
, cf. Maiist. 11 ; λίσσομ' ὑπὲρ θυέων
Od. 15.261
; θύη πρὸ παίδων
A. Eu. 835
, cf. IG 12(5).593.17 (Iulis, V B.C.), Berl.Sitzb. 1927.170 (Cyrene); νιν ἐκ θυέων καταδήσομαι
Theoc. 2.10
, cf. Euph. 129 .
2. later in pl.,=θυμιάματα, Hp. ap. Gal. 19.104 .
II. a cake, θύη πέττειν