ἁμαρτωλ-ός,όν,
A. erroneous,
ἁμαρτωλότερον
Arist. EN 1109a33
;erring,
ἐν πᾶσιν
Plu. 2.25c
.
2. of bad character,
δοῦλοι
Phld. Ir. p.73
W.: c. gen.,sinning against,
θεῶν
Michel 547.31
(Telmessus):—ἁμαρτωλὴ γέρων,barbarism in Ar. Th. 1111 .Adv.
-ῶς
Eup. 24D.
II. Subst. ἁμαρτωλός,ὁ, sinner,