ἴδη [ῑ], Dor.
ἴδα, ἡ,
A. timber-tree, in pl., χώρη ὑψηλή τε καὶ ἴδῃσι συνηρεφής
Hdt. 1.110
; ὄρεα . . ἴδῃσι παντοίῃσι συνηρεφέα
Id. 7.111
, cf. 4.109 , 175 : in sg.,wood,ἐν τῇ ἴδῃ τῇ πλείστῃin the thick ofthe wood, Id. 4.109 ; ἴδαν ἐς πολύδενδρον
Theoc. 17.9
;ἴδη ναυπηγήσιμος timberfor . . , Hdt. 5.23 : never in Att. : also in late Prose, Philostr. Dial. 2 , VA 3.4 (s.v.l.).
II. pr. n.,Ἴδη,Ida, i.e.the wooded hill,
1. in the Troad, Il. 2.821 , etc.:Adv. Ἴδηθεν,from Ida, 4.475 ;Ἴ.μεδέωνrulingfrom I., 3.276 :—Adj. Ἰδαῖος,α,ον( Aeol.
Ἴδαοςas pr.n., Sapph. Supp. 20a . 3 ), Ζεύς
Il. 16.605
; ὄρεα
8.170