ἰδῐότης[ῐδ],ητος,ἡ,(ἴδιος)
A. peculiar nature, property, specific character, Damox. 2.41 , Epicur. Ep. 1p.17U. ; ἡ ἰ. τῆς ἡδονῆς
X. An. 2.3.16
; τῶν πράξεων
Pl. Plt. 305d
; τοῦ πολιτεύματος
Plb. 1.13.13
, etc.;εἰκὼν τῆς ἰδίας ἰ. LXX Wi. 2.23 ; of a mountain, Agatharch. 81 : pl.,peculiarities, Plb. 9.22.7 , Demetr.Lac. Herc. 1012.41 F.;ἰ. ἐθνικαί, of language, Phld. Rh. 1.154
S. ; ῥυθμῶν
Id. Mus. p.49K.
2. Gramm., ἰδιότητός τινων μετέχειν
D.T. 639.31
, cf. A.D. Synt. 16.14 ,al.;εἰς ἰδιότητα as a proper name, St.Byz.
s.v. Θεσσαλία , Sch. Il. 18.319 .
3. particular existence, Chrysipp.Stoic. 2.126 ;individuality, ἀεὶ πρότερα τὰ ὀλίγης ἰδιότητος