ἱκετ-εία[ῐ],ἡ , more Att. form ofἱκεσία(q.v.),
A. supplication, Th. 1.24 ;ἱκετείαν ποιεῖσθαί τινοςto supplicate him, Id. 3.67 ;ἱκετεῖαι θεῶν addressed tothem, Lys. 2.39 ; ἐφ' ἱκετείαν τραπόμενος
Pl. Ap. 39a
;μετὰ δεήσεως καὶ ἱ. PPetr. 2p.60
(iii B.C.), cf. SIG 1181.12 (Jewish): pl., -είας ποιεῖσθαι
Pl. Smp. 183a
, etc.