ἱλήκω[ῑ],(ἱλάσκομαι)
A. to be gracious, of a god, once in Hom. insubj., εἴ κεν Ἀπόλλων ἡμῖν ἱλήκῃσι
Od. 21.365
; elsewh. in opt., ἱλήκοι Ἀπόλλων
h.Ap. 165
; ἱλήκοις, Δέσποινα
AP 5.72
( Rufin. );ἱλήκοις, Πολιοῦχεib. 9.154 ( Agath. ); θεοὶ μάκαρες, ἱλήκοιτε
Alciphr. 3.68
, cf. Hld. 8.11 , 9.25 . (Prob.εἱλ-, cf. sq.)