ἰλιγγ-ιάω [ῑ],
A. become dizzy, lose one's head, as when one looks down from a height, ἰλιγγιῶν ἀφ' ὑψηλοῦ κρεμασθείς
Pl. Tht. 175d
; from drunkenness, ψυχὴ ἰ. ὥσπερ μεθύουσα
Id. Phd. 79c
; ἰ. κάρα λίθῳ πεπληγμένος
Ar. Ach. 1218
; ἰ. καὶ χασμᾶσθαι
Phld. Rh. 2.176S.
; from perplexity, ἐσκοτώθην καὶ ἰλιγγίασα
Pl. Prt. 339e
; ἰ. ὑπὸ τῆς τοῦ λόγου ἀπορίας
Id. Ly. 216c
; ὑπὸ τοῦ δέους
Ar. Ach. 581
; ἐπί τινι
Luc. Tox. 30