ἱμερτός[ῑ],ή,όν,(ἱμείρω)
A. longed for, desired, lovely, Τιταρήσιος
Il. 2.751
; ὕδατα
A.R. 2.939
; Σαλαμίς
Sol. 1.1
; κίθαρις
h.Merc. 510
; στέφανοι
Hes. Th. 577
; κόμα
Sapph. 119
; λέχος
Pi. P. 3.99
;ἀοιδαί, δόξα, Id. O. 6.7 , P. 9.75 ;ἱ. ἡλικίη dearlife, Simon. 115 ; of persons, AP 5.297 ( Jul. ); epith. of Apollo and Dionysus, ib. 9.524.10 , 525.10 .— Poet. and later Prose, as Epicur. Fr. 165 , Luc. DDeor. 20.15 :ἱμερτόν,τό , Plu. 2.926f ;ἐφ' ἱμερτοῖσινprob. from a poet, ib. 394b .