ἴς(A) [ῑ],ἡ , gen.ἰνός, acc.ἶνα, nom.pl.ἶνες, dat.
A.
ἴνεσι
Il. 23.191
, also ἰσίν
Sor.
(v. infr.), Suid.
s.v. ἶνες , cj. Nauck forεἰσίνin A. Fr. 229 :—sinew, tendon, sg. once in Hom. , ὡς δ' ὅτ' ἂν . . ἀνὴρ . . ἶνα τάμῃ διὰ πᾶσαν
Il. 17.522
: usu. in pl.,sinews, οὐ γὰρ ἔτι σάρκας τε καὶ ὀστέα ἲνες ἔχουσιν
Od. 11.219
, cf. Il. 23.191 ; ἶνες ἄρθρων
Ar. Pax 86
, cf. Archil. 138 ;ἶνες αὐτὸ μόνον καὶ λεπτὴ δορά, of a person wasted by disease, Ph. 2.432 ;δοράς, σάρκας, ἶναςib. 527 : metaph., Τρωίας ἶνας ἐκταμὼν δορί
Pi. I. 8(7).57
.