ἀμέρδω [ᾰ],fut.
A.
-σω
Orph. L. 169
:aor. ἤμερσα,poet.ἄμ-(v. infr.):— Pass. ,aor. ἠμέρθην(v. infr.).— Ep. , rarely in Trag., never in Att. Prose:—deprive, bereaveoneofsomething properly belonging to one, c. acc. pers. et gen. rei, ὀφθαλμῶν μὲν ἄμερσε
Od. 8.64
(v. l.); εὖτ' ἂν δὴ Κύκνον γλυκερῆς αἰῶνος ἀμέρσῃς
Hes. Sc. 331
, cf. Simon. 117 ; εἰ μὴ στάσις . . ς' ἄμερσε πάτρας
Pi. O. 12.16
: also c. dupl. acc. pers. et rei, τιμὴν ἤμερσεν Ὀλύμπια δώματ' ἔχοντας
h.Cer. 312
: also c. acc. et dat., ὀφθαλμῶν σέλας ἤμερσε βροτοῖσιν
Man. 6.550
:— Pass. ,to be bereft of,