κάκη [ᾰ],ἡ, (κακός)
A. wickedness, vice, E. Hipp. 1335 , Ar. Av. 541 , etc.; of a horse, Pl. Phdr. 247b .
2. baseness of spirit, cowardice, sloth, ἄψυχον κάκην
A. Th. 192
;λήματος κάκῃib. 616 ;δειλίαν καὶ κ. E. IT 676 , cf. Med. 1051 ; εἴκοντας κάκῃ
Pl. Mx. 246b
; διὰ κάκην
Id. R. 468a
.