κᾰκοδαίμ-ων,ον, gen.ονος,
A. possessed by an evil genius, Antipho 5.43 ; ὁ κ. Σωκράτης
Ar. Nu. 104
;ill-starred, E. Hipp. 1362 (anap.), Max.Tyr. 36.4 : freq. in Com.,ὦ κακόδαιμον poor devil! Ar. Pl. 386 ; οἴμοι κακοδαίμων
Pherecr. 117
, etc.; -ονος ἔπαρμα
Phld. Mort. 31
: Comp.
-έστερος
Luc. Lex. 25
: Sup. , Id. Deor.Conc. 7 .Adv.
-μόνως
Id. Vit.Auct. 7
.
II. evil genius, τοῦ δαίμονος δέδοιχ' ὅπως μὴ τεύξομαι κακοδαίμονος
Ar. Eq. 112