ἅγιος [ᾰ],α,ον,
A. devoted to the gods:
I. in good sense,sacred, holy:
1. of things, esp. temples, Ἀφροδίτης ἱρὸν ἅ.
Hdt. 2.41
;ἱρο'ν Ἡρακλέος ἅ.ib. 44 , cf. Pl. Criti. 116c , X. HG 3.2.19 ; θηρίον
Antiph. 147.7
; νηὸν ἐπὶ τψ͂ χάσματι Ἥρης ἅ. ἐστήσατο
Luc. Syr.D. 13
: generally,θυσίαι, ξυμβόλαια,
Isoc. 10.63 , Pl. Lg. 729e ( Sup. ); μητρός.. ἐστι πατρὶς ἁγιώτερον
Id. Cri. 51a
; ὅρκος ἅ.
Arist. Mir. 834b11
;ἅ.,τό, temple, OGI 56.59 (Canopus), LXX Ex. 26.33 , al., cf. Ep.Heb. 9.2 ; τὸ ἅ. τῶν ἁγίων Holy of Holies,
LXX