Liddell–Scott–Jones: καταβρίθω

καταβρίθω [ῑ], intr.,

A. to be heavily laden, weighed downby a thing, ὄϊες μαλλοῖς καταβεβρίθασι

Hes. Op. 234

; ὄρπακες βραβύλοισι καταβρίθοντες ἔραζε

Theoc. 7.146

.

II. trans.,weigh down, outweigh, ὄλβῳ μὲν πάντας κε καταβρίθοι βασιλῆας

Id. 17.95

.