καταδῐαιτάω,
A. decide as arbitrator againstone,give judgement against, opp. ἀποδ-, ὁ διαιτητὴς οὐ κατεδιῄτα, ἀλλ' ἀπιὼν ᾤχετο ἀποδιαιτήσας τούτου τὴν δίαιταν
D. 49.19
, cf. 21.84 ;οἷός τ' ἦν πείθειν αὐτόν, ἣν κατεδεδιῃτήκει, ταύτην ἀποδεδιῃτημένην ἀποφαίνεινib. 85 ;ἔρημον κ. τινὸς[δίκην]give judgementin defaultagainstone, Id. 21.92 , cf. 40.17 , Luc. Pr.Im. 15 : metaph.,condemn, c. gen., Alciphr. 1.31 :— Med. ,καταδιαιτᾶσθαι δίαιτάν τινος to be the cause of an arbitration being given againstone, Lys. 25.16 .