κατακλαίω, Att.
κατακηλ-κλάω [ᾱ],
A. bewail loudly, lament,τινα
Ar. V. 386 :— Med. , E. El. 156 (lyr.), IT 149 (lyr.).
2. abs.,wail aloud, Id. El. 113 (lyr.).
II. c. gen. pers.,lament beforeortoanother, Herod. 1.59 , Arr. Epict. 1.23.4 , etc.;κ. αὐτὸς ἑαυτοῦib. 3.13.4 .