καταπτύω,
A. spit uponorat, esp. as a mark of abhorrence or contempt, c. gen.,τίς οὐχὶ κατέπτυσεν ἂν σοῦ; D. 18.200 , cf. Aeschin. 3.73 , Luc. Cat. 12 , etc.; κ. δωροδοκίας
Aeschin. 2.23
; πλούτου
Luc. Icar. 30
: abs., Ar. Ra. 1179 . [On the quantity, v. πτύω .]