κατα-σβέννῡμιorκατα-ύω, Ion.
aor. inf.
A.
-σβῶσαι
Herod. 5.39
:—put out, quench, κατέσβεσε θεσπιδαὲς πῦρ
Il. 21.381
, cf. 16.293 (tm.), E. Or. 697 , etc.: metaph.,ἔστιν θάλασσα, τίς δέ νιν κατασβέσει; whoshall dryitup?
A. Ag. 958 , cf. Th. 584 ;κ. βοήν, ἔριν,quellnoise, strife, S. Aj. 1149 , OC 422 ; ἀνομίαν
Critias 25.40
D. ; τὰς ἡδονάς
Pl. Lg. 838b
; τὴν δυσχέρειαν
Id. Prt. 334c
; τὴν ταραχήν
X. Cyr. 5.3.55
; Χολήν