κατασμύχω [ῡ],
A. burn with a slow fire, burn up, κατά τε σμῦξαι πυρὶ νῆας
Il. 9.653
: metaph.,ὅς με κατασμύχων, of love, Theoc. 3.17 :—in Pass. , of a disappointed rival,waste away, Id. 8.90 , cf. Phalar. Ep. 144.4 ; σεσηρός τι καὶ κατεσμυγμένον ὑποβλέπειν
Hld. 7.21
.