κειμήλι-ον,τό, (κεῖμαι)
A. anything stored up as valuable, treasure, heirloom, τῆ νῦν, καὶ σοὶ τοῦτο, γέρον, κ. ἔστω
Il. 23.618
, cf. Xenoph. 2.9 , etc.; δῶρον . . ὅ τοι κ. ἔσται
Od. 1.312
;
ἐν ἀφνειοῦ πατρὸς κ. κεῖται, χαλκός τε χρυσός τε πολύκμητός τε σίδηρος
Il. 6.47
; opp. live chattels (πρόβασις), Od. 2.75 (pl.), S. El. 438 , E. Heracl. 591 ; of a person, Id. Rh. 654 ; of a fish, κ. Ἀμφιτρίτης
Theoc. 21.55
: metaph.,κ. ἐσθλά. ofγνῶμαι, E. Fr. 362.4 : rare in Prose, Hdt. 3.41 , Luc. Prom.Es 4 , PGiss. 35.2
(iii A.D.): metaph., φίλος ἀνυπόστατον κ.
Secund. Sent. 11
; in bad sense, κακὸν κ.