κέλ-ευσμαorκέλ-ευμα(v. infr.),ατος,τό, (κελεύω)
A. order, command, A. Eu. 235 , S. Ant. 1219 (pl.), etc.;call, summons, A. Ch. 751 (pl.): in Prose,word of commandin battle, Hdt. 4.141 , 7.16 , cf. E. Hec. 929 (lyr.); ὁ Κύριος ἐν κ. καταβήσεται ἀπ' οὐρανοῦ
1 Ep.Thess. 4.16
; also, thecallof theκελευστής(q.v.), which gave the time to the rowers,ἀπὸ ἑνὸς κελεύσματοςall at once, Th. 2.92 , D.S. 3.15 ; ἐξ ἑνὸς κελεύματος
Sophr. 25
;ἐκ κελεύματοςatthe word of command, A. Pers. 397 , cf. E. IT 1405 ; καχάζετε . . ἀπὸ κ.
Eub. 8
; στρατεύσονται ἀφ' ἑνὸς κ.
LXX Pr. 30.27
; of the boatswain'spipe, κέλευσμα προσαυλεῖν
Phld. Mus. p.15
K.; also, thecallof the driver to his horses, κελεύματι μόνον καὶ λόγῳ ἡνιοχεῖται
Pl. Phdr. 253d