κήλη, Att.
κάλη[prob.ᾱ],ἡ ,
A. tumour; esp.rupture, hernia, Hp.
Aër.
7 (pl.), AP 6.166 ( Lucill. ), 11.342 .
2. humpon a buffalo's back, Arist. HA 606a16 , in acc. pl.κάλας( v.l. χαίτας ); in human beings, Eup. 276.1 , Gal. 7.729 , Artem. 3.45 ; καλήτης καὶ κάλη Ἀττικοί . . , κηλήτης καὶ κήλη Ἴωνες
Phryn. PS p.81
B. (Cf. ONorsehaull, OSlav.kyla, both= hernia.)