κλαῦμα,ατος,τό, (κλαίω) always in pl.,
A. weeping, wailing, A. Pers. 705 (troch.), X. Cyr. 2.2.14 , etc.; κλαυμάτων πηγαί
A. Ag. 887
; κλαυμάτων ἄξια
And. 4.39
.
II. troubles, misfortunes, Ar. Pax 249 ;κλαύμαθ' ὑπάρξει τινί,
= κλαύσεται , S. Ant. 932 (anap.).