κλον-έω, mostly inpres.:fut.-ήσω
Ar. Eq. 361 :— Pass. also mostly inpres.:fut.
A.
κλονήσομαι
Hp. Genit. 2
:aor. part.
κλονηθέν
Id. Nat. Puer. 30
: (κλόνος):—poet. Verb, used also in Ion. and late Prose, as Ph. (v. infr.), Aq. Ge. 45.24 , al.: Hom. (only in Il. )drive tumultuouslyorin confusion, πρὸ ἕθεν κλονέοντα φάλαγγας
Il. 5.96
; ὥς τ' ἠὲ βοῶν ἀγέλην ἢ πῶϋ μέγ' οἰῶν θῆρε δύω κλονέωσι
15.324
; of winds, νέφεα κλονέοντε πάροιθεν
23.213
, cf. Hes. Op. 553 ; κλονέων ἄνεμος φλόγα εἰλυφάζει
Il. 20.492