κοιρᾰν-έω, poet. Verb,
A. to be lordormaster, rule, command, in Hom.,1 . of a military leader, ὣς ὅ γε κοιρανέων δίεπε στρατόν
Il. 2.207
, cf. 4.250 ; μάχην ἀνὰ κοιρανέοντα
5.824
;πόλεμον κάτα κοιρανέουσινib. 332 .
2. of a king in peace, Λυκίην κάτα κοιρανέουσιν
12.318
; of the suitors (princes) in Ithaca, Od. 1.247 , al.
II. later c. gen.,to be lord of, Hes. Th. 331 , A. Pers. 214 : c. dat., θεοῖσι κ.
Id. Pr. 49
; Ep.
impf.
κοιρανέεσκεν
A.R. 2.998
: abs., τὸν νῦν κοιρανοῦντα