κρᾰτιστ-εύω,
A. to be mightiest, best, most excellent, ὁ κρατιστεύων λόγος
Pi. Fr. 180
;ὦ κρατιστεύων κατ' ὄμμα, of the Sun, S. Tr. 102 (lyr.);ὁ κ. the conqueror, opp.ὁ ἡττηθείς, Arist. HA 614a4 ; τὰ κ.
J. BJ 1.2.8
.
2. to be superior, τῷ σώματι καὶ τῇ ψυχῇ
X. Mem. 1.4.14
;ἔν τινιib. 2.6.26 ; τἆλλα
Id. Cyr. 1.5.1
.
3. c. gen. pers., πάντων
And. 3.18
;τῶν ἡλικιωτῶν κ. ἐν τοῖς ἀγῶσι to be first ofthem, Isoc. 9.22 .