λευστήρ,ῆρος,ὁ, (λεύω)
A. one who stones, E. Tr. 1039 ;τὸν Κασσανδρέων λευστῆραtheiroppressor, Ael. NA 5.15 ; so perh. in Hdt. 5.67 , where the oracle tells CleisthenesἌδρηστον μὲν εἶναι Σικυωνίων βασιλέα, ἐκεῖνον δὲ λευστῆρα(or perh.a mere stone-thrower, i.e.ψιλός: Suid. , quoting Ael. Fr. 115 , makes it Pass. , = ὁ καταλευσθῆναι ἄξιος ).
II. asAdj.,λ. μόροςdeathby stoning, A. Th. 199 ; λευστῆρα πρῶτον . . ῥίψας πέτρον
Lyc. 1187
, cf. Hsch.