μάκαρ[v. infr.],ᾰρος,ὁ, alsoμάκαρς
Alcm. 10 , 11 ;μάκαρas fem., E. Hel. 375 , Ba. 565 , Ar. Av. 1722 , Eub. 104 (all lyr.), Orac. ap. D.S. 8
Fr. 29 , AP 12.52 ( Mel. ), but usu. fem.
A.
μάκαιρα
h.Ap. 14
, Alcm. 37 , Sapph. 1.13 , Pi. P. 5.11 , E. Alc. 1003 (lyr.), etc.; Boeot.
μάκηρα
Corinn. Supp. 1.15
: with neut. Nouns in oblique cases, μακάρων ἐξ ἐτέων
AP 9.424
(Duris); μακάρων τεκέων
Nonn. D. 21.263
. [μᾰκᾱρ
Archil. Supp. 3.5 , Sol. 14 , Diph. 126.6 (mock-Epic), elsewh.μᾰκᾰρ
Il. 3.182 , etc.]:—blessed, happy, prop. epith. of the gods, as opp. mortal men, πρός τε θεῶν μ. πρός τε θνητῶν ἀνθρώπων