μάραν-σις[μᾰ],εως,ἡ ,
A. causing to die away,μ. πυρός, opp.σβέσις, Arist. Juv. 469b22 , cf. Resp. 474b20 ; of the sun's action on wind, Id. Mete. 361b21 .
II. dyingorfading away, ib. 372b19 (pl.); μαράνσει τὸν βίον ἐκλείπειν
Id. Pr. 871b17
; διὰ μαράνσεως καὶ λήθης
Porph. Abst. 1.32
.