μάται-ος[μᾰ],α,ον
A. Pr. 331 , Th. 442 , Ag. 422 (lyr.), etc.; alsoος,ονib. 1151 , Ch. 82 , Eu. 337 (all lyr.), S. OC 780 , E. IT 628 , Pl. Sph. 231b , D. 1.18 : (μάτη):—
I. vain, empty, idle:
1. of words, acts, etc., μάταια νομίζομεν
Thgn. 141
, cf. 487 , 492 , etc.;μ. λόγοι idletales or words, Hdt. 7.10 .ή; μ. ἔπεαib. 11 ; δόξαι φέρουσαι χάριν μ.
A. Ag. 422
(lyr.);μ. ὑλάγματα, ποιφύγματα, ib. 1672 , Th. 281 ;μ. εὐχήE.l.c.; μάταια βάζειν τινά
Id. Hipp. 119
; μ. τι δρᾶσαί τινα
Id. Cyc. 662
(lyr.); μ. ἂν εἴη πόνος
Pl. Ti. 40d
;μ. ἡδονήS.l.c.; δοξοσοφία
Pl. Sph.