μοναρχ-έω, Ion.
μουν-,
A. to be sovereign, Pi. P. 4.165 , Pl. R. 576b ;ἐπὶ τούτου μουναρχέοντοςin thisking'stime, Hdt. 5.61 , cf. 46 ; κατὰ νόμους μ.
Pl. Plt. 301b
: c. gen., ἑκόντων μ.
Arist. Pol. 1295a16
:— Pass. ,μοναρχεῖται πᾶς οἶκοςib. 1255b19 .
II. hold the office of μόναρχοςat Cos, SIG 805.6 , Sor. Vit. Hippocr.