μονομᾰχ-έω, Ion.
μουνο-,fut.-ήσω
Men. Sam. 225 : (μονομάχος):—
A. fight in single combat, E. Ph. 1220 ;τινιwith one, Hdt. 9.26 , Pl. Cra. 391e , etc.; πρός τινα
Plb. 35.5.1
.
II. μοῦνοι Ἑλλήνων μουνομαχήσαντες τῷ Πέρσῃ having fought singlehandedwith the Persians, of the Athenians at Marathon, Hdt. 9.27 ; δυοῖσι οὐκ ἂν μουνομαχέοιμι
Id. 7.104
.
III. fight as a gladiator, Posidipp. 22 , Luc. Tox. 58 , Hdn. 1.17.2 , D.C. 75.16 .