μοχθ-έω,
A. to be wearyorworn with toil, to be sore distressed, ἀλλά μιν οἴω κήδεσι μοχθήσειν
Il. 10.106
;χείμωνι μόχθεντες(prob.) μεγάλῳ μάλα
Alc. 18.5
; ὄμβροις ἡλίου τε καύμασι
S. OC 351
; πόνοις
E. Ion 135
(lyr.): abs.,work hard, labour, κάματός ἐστι τοῖς αὐτοῖς μοχθεῖν καὶ ἄρχεσθαι
Heraclit. 84
, cf. E. Fr. 461 , Ar. Pl. 556 , Th. 2.39 , etc.; χρημάτων ὕπερ
E. Fr. 580.5
;ἐπὶ χρηστοῖς(sc.τέκνοις) Id. Med. 1104 (anap.): c. acc. cogn.,μ. μόχθους undergohardships, Id. Hel. 1446 ;execute painfultasks, μ. πόνους
Id. Ion 103