μοχθ-ηρός,ά,όν, alsoός,όν
E. Fr. 875 : (μοχθέω):—
A. suffering hardship, in sore distress, wretched, of persons, A. Th. 257 ; ὦ πόλλ' ἐγὼ μ.
S. Ph. 254
;ὦ μόχθηρε σύ poor wretch! Ar. Ach. 165 , Ra. 1175 ; ὦ μόχθηρε
Pl. Phdr. 268e
; of conditions, μοχθηρῆς ἐούσης τῆς ζόης
Hdt. 7.46
;μοχθηρὰ τλῆναιsufferhardships, A. Ch. 752 .Adv.,σῶμα μοχθηρῶς διακείμενονin abadway, Pl. Grg. 504e ;ζῆν μ.ib. 505a ; μ. ἔχειν
Arist. Pol. 1254b1
: Comp. , μοχθηροτέρως ἔχειν
Pl. R. 343e
: Sup. -ότατα
, διακείμενοι
Id. Erx. 406