μύχιος[ῠ],α,ον (alsoμύχιος,ον
Arist. Mu. 395b31 ), (μυχός)
A. inward, inmost, Hes. Op. 523 ,v.l. in
Th. 991 ;μυχία Προποντίς embayed, A. Pers. 876 (lyr.); πνοιαί
A.R. 2.742
; μύχιόν τι ὑποκρώζειν
Luc. DMort. 6.4
.
II. οἱ μ. θεοί,=Lat.Penates, D.H. 1.67 ; alsoθεοὶ μ.coupled with Aphroditeμυχία, Ael. NA 10.34 ;ΜύχιοςandΜυχίαdivinities at Hiera, IG 12(2).484.13 .—To thisAdj.belong various irreg. Sups. (formed from theSubst. μυχός), μυχοίτατος, -αίτατος, -έστατος, -ώτατος, andμύχατος(qq. v.).