οὐδᾰμ-ά [μᾰ],Adv.
A. never, not atall, οὐ. ς' οὐδ' ἀπεὼν δηλήσομαι
Thgn. 1363
, cf. 1373 , Archil. Supp. 3.6 , Sapph. 77 (οὔδ-), Anacr. 50 , Emp. 17.6 , 12 , 26.11 , A. Supp. 884 ; καί νιν ὄμβροι . . χιών τ' οὐ. λείπει
S. Ant. 830
(lyr.), cf. 763 , Tr. 323 ; οὐ. ἐν τὠυτῷ μένουσαν
Hdt. 1.5
, cf. 56 , 2.168 , 3.10 , al.