πᾰ́θ-ημα,ατος,τό, dat. pl.
A.
παθημάτοις
Com.Adesp. 283
(Aetol. acc. to Eust. 279.42 , 1761.36 ):—that which befalls one, suffering, misfortune, S. Tr. 142 , Th. 4.48 , etc.;τὸ π. τοῦ Χριστοῦthepassionof Christ, 2 Ep.Cor. 1.5 ; of good fortune,χαῖρε παθὼν τὸ π.(deification) Orph. Fr. 32f : mostly in pl., Hdt. 8.136 , etc.; παθήμαθ' ἅπαθον
S. OC 361
;ἀκούσια π., opp.ἑκούσια καὶ ἐκ προνοίας ἀδικήματα, Antipho 1.27 ;τὰ δέ μοι π. μαθήματα γέγονεmysufferingshave been my lessons (cf. πάθος
1.2
), Hdt. 1.207 , cf. Ar. Th. 199 , Pl. Smp. 222b .
II. emotionorcondition, affection, π. τῆς ψυχῆς εἶναι τὴν σωφροσύνην, οὐ μάθημα
X. Cyr. 3.1.17
, cf. Pl. Phd. 79d ; opp.ποίημα, Id. Sph. 248b ; τὸ τῆς ἑτέρας χειρὸς π.
Plot. 4.9.2