πάνῠ [ᾰ],Adv., (πᾶς)
A. altogether, first in Xenoph. 1.18 , then in Trag. and Att. , mostly in Prose:
1. with Verbs, A. Ch. 861 (anap.), Pl. Cra. 386c , Euthd. 272d , etc.;π. μανθάνω perfectly, Ar. Ra. 65 , 195 ; ὡς π. εἰδῆτε
X. An. 6.1.31
: with Adjs.,very, exceedingly,π. πολλοί, ὀλίγοι, μικρός, etc.,verymany or few,verysmall, A. Ag. 1456 (anap.), Pl. Ap. 25b , Arist. HA 542a5 ; π. ταρφύς
A. Pers. 926
(anap.); π. πλούσιοι
Lys. 19.15
. etc.: freq. in opposed clauses, οὐ πονηρός, ἀλλὰ καὶ π. χρηστός
D. 21.83
;οὐκ ὀρθῶς, οὐδὲ δικαίως, ἀλλὰ καὶ π. αἰσχρῶςibid.: after theAdj.,ὀλίγοι π., σπάνιος π., X. An. 4.7.14 (v.l.), 1.9.27 , cf. Pl. Cra. 402a ; separated from it, ἐκτὸς π. τινῶν ὀλίγων
Id. R. 605c
, cf. Euthd. 287b : with Nouns in adj. sense, π. εἶναι ὑβριστής