παροχετ-εύω,
A. turn from its course, divert,ὑφαιρουμένους τὸ ὕδωρ καὶ π. Plu. Them. 31 :— Med. ,εἰς ἑτέρους τὸ τῆς ἀρχῆς π. Id. 2.779f : metaph., τοῦτ' αὖ παρωχέτευσας εὖ
E. Ba. 479
; π. λόγοις
Pl. Lg. 844a
:— Pass. ,to be diverted, Thphr. CP 5.17.4 .