πεδίον,τό, (πέδον)
A. plain, in Hom. mostly sg., Il. 5.222 , al. : in pl., 12.283 , Hes. Op. 388 , etc. ;ἐν πεδίῳona fertile plain, opp.ἐν πέτραις, Men. 719 .
b. metaph., of the sea, δελφινοφόρον πεδίον πόντου
A. Fr. 150
;πόντου π. ΑἰγαῖονIon Trag. 60 ; π. πλόϊμα
Tim. Pers. 89
.
2. freq. with gen. or adj. of particular plains (mostly in sg.), πεδίον Αἰσώπου
A. Ag. 297
;τὸ Τροίας π. S. Ph. 1435 (butτὰ Τ. π. 1376 ) ;τὸ Θήβης π. Id. OC 1312 ;Καϋστρίων π. Ar. Ach. 68 ;τὸ Κιρραῖον π. Aeschin. 3.107 ;τὰ Θετταλικὰ π. Pl. Plt. 264c ;τὸ Ἄρειον π.,=Lat.CampusMartius, D.H. 7.59 .
b. esp.the plain of Attica,
IG 12.842C7 , Hdt. 1.59 , Th. 2.55 , Is. 5.22 .
3. ἱππέας εἰς π. προκαλεῖσθαι, prov. of challenging persons to do that in which they excel, Pl. Tht. 183d , cf. Men. 268 .