πέδον,τό, (πούς)
A. ground, earth, first in h.Cer. 455 (πέδονδεis used in Hom. ) : freq. in later Poetry, Pi. O. 10.46 , P. 1.28 , etc. ;χθονὸς π. A. Pr. 1 ;γῆς π. Ar. Nu. 573 (lyr.) ; π. κελεύθου στρωννύναι
A. Ag. 909
.
2. of a particular site, esp. of sacred ground (poet. and used only in sg.),Ζηνὸς εὐθαλὲς π., of Nemea, B. 8.5 ;Κρισαῖον π. S. El. 730 ;Αλοξίου π. A. Ch. 1036 ;Παλλάδος κλεινὸν π., i.e. the Acropolis, Ar. Pl. 772 ;ἁγνὸν ἐς Θήβης π. Eub. 10 , cf. 66 ;πέδονc. gen. loci periphr. for the place itself,Εὐρώπης π. A. Pr. 734 ;Λήμνου. S. Ph. 1464 (anap.), etc.
3. with a Prep.,νεύειν ἐς π. Id. Ant. 441 ;πρὸς πέδῳ βαλεῖν, κεῖσθαι, A. Fr. 183 , S. OT 180 (lyr.).
4.
πέδῳ on the ground, to earth, h. Cer.
455
;πεσόντος αἵματος π. A. Ch. 48 (lyr.), cf. Eu. 263 (lyr.), 479 , S. El. 747 ; ῥίπτειν πέδῳ
E. IA 39
(anap.), cf. Or. 1433 , 1440 (both lyr.) ; πέδῳ σκήψασα